Ik krijg heel vaak de vraag of ik wel eens botox heb gedaan, mijn lippen heb laten opvullen, of permanente make- up heb overwogen. Het antwoord op alle vragen is ‘nee’. Ik heb er helemaal niks op tegen als mensen graag hun uiterlijk verfraaien met wat hulp van de plastische of cosmetische dokter. Zelf voel ik er eigenlijk weinig voor. 

Dit is een blog over mijn ervaring met betrekking tot ouder worden, en hoe ik dat beleef. Dit is een persoonlijke mening, die ik betrek op mijzelf. 

Wanneer ik naar een kliniek zou gaan, en de ouderdom zou gaan bestrijden, heb ik toch sterk het gevoel dat ik smokkel. Ik ben een beetje bijgelovig.

Dat ik al vele jaren hier op aarde mag rondlopen vind ik meestal een zegen. Dat ik mijn kinderen mag zien opgroeien en dat ik mooie reizen mag maken. En dat allemaal in weelde en gezondheid. Ik tel mijn zegeningen

Je persoonlijke mening wordt gevormd door de ervaringen van jaren hier op aarde te zijn. Ik kan wel zeggen dat het heel erg fijn is om rond de 50 jaar oud te zijn. Dingen vallen beter op hun plaats. Relaties worden beter en je gaat de dingen in je leven meer waarderen. Ik ben best een happy middle age woman.

Maar dan is er die spiegel. De spiegel die mij eraan herrinnerd dat het uiterlijk verouderd. Vel wordt slap, en mijn kin gaat heen en weer als ik hard moet lachen.
De aftakeling is ingezet. s’ Morgens heb ik meer tijd nodig om fris en fruitig voor de dag te komen. Mijn kleren worden zorgvuldiger uitgekozen en ik ben zoveel meer tijd kwijt met te behouden en te redden wat er nog te redden valt. Mijn haren in een serum, mijn hele lichaam in de creme. Mijn voeten in de olie en mijn tanden in de bleek. De trap ipv de lift en op de fiets ipv met de auto. De lunch met een lekkere chiabatta van de bakker, is al jaren geleden vervangen voor een salade met eiwitten. Vele uren per dag ben ik bezig om het beste uit mezelf te halen. 

""....Doordat ik mijn zus verloor op een veel te jonge leeftijd, ben ik anders tegen ouderdom aan gaan kijken....

Later dineer ik met mijn oude vader en rij ik nog even met mijn hond langs stal om te mindfullen met mijn paard. Terwijl ik terug rij van stal, en lekker een podcast luister in de auto met stoelverwarming, realiseer ik mij dat het leven zo slecht nog niet voor mij is. Wanneer ik thuis kom, is er lekker voor mij gekookt. Plots word ik overvallen door een gevoel van geluk. Wat heerlijk, wat een rijkdom allemaal. Al die lieve mensen en al die mooie dingen.

Voelde ik mij ook zo toen ik jong was? Toen was er ook geluk, maar toch van een andere orde. Toen was er vooral enthousiasme. Veeeeel enthousiasme.

Ondanks dat ik dankbaar ben voor het leven wat ik heb. Heb ook ik een groot verlies geleden. Mijn zus mocht helaas niet ouder worden dan 40 jaar. Ze liet me een fantastische dochter na met wie ik een hele hechte  band heb. Soms is het de moeite om te kijken wat er nog wel over is. Het motto van mijn zus was altijd ‘leef groot en denk rijk”.  Mjjn motto is om te kijken naar de mogelijkheden en niet naar de beperkingen. Ik had nu opeens 2 dochters.

Mijn zus was dol op het leven. Een knappe vrouw die veel tijd besteedde aan haar uiterlijk. Eigenlijk veel meer dan ik. Als stewardess vloog ze de hele wereld over. Hielp ze in Azie kinderen en hun moeders in weeshuizen aan kleding, knuffels en maandverband. Tis zonde dat haar leven  zo snel is afgelopen. 

Heb ik dan nooit iets aan mijn uiterlijk veranderd? Jawel, zeker wel. Ik probeer het een beetje in balans te houden. Mijn hangende oogleden heb ik laten verwijderen. En mijn scheve tanden heb ik recht laten zetten. Later nog een keer laten bleken. Mijn haar wordt aangevuld door 2 rijtjes echt haar, wat helaas niet meer uit mijn eigen hoofd groeit. En de grijze haren worden angstvallig weggepoetst met haarverf. Verder draag ik make up en gebruik ik anti rimpel creme. Betaalde ik honderden euro’s per maand aan mijn persoonlijke trainer aan wie ik eigenlijk een enorme hekel had. 

Ik wil ook niet teveel mijn uiterlijk veranderen. want ondanks dat ik in mijn spiegel een verouderd gezicht zie, is het nog steeds wel mijn gezicht. Ik herken mezelf nog wel gelukkig. Ik ben gezegend met een mooie huid en volle lippen. Dat ik geen lange benen en dik golvend haar heb mee gekregen, probeer ik dan maar te accepteren. Dat doe ik mijn leven lang. Maar dat lijstje om te accepteren, wordt wel langer ipv korter naarmate ik ouder word. Terwijl ik er voor mijn gevoel steeds meer voor moet doen om mezelf te kunnen blijven accepteren

oznorWO_soft

"Heb ik dan nooit iets aan mijn uiterlijk veranderd? Jawel, zeker wel."

En dan, dan opeens  komt er de laatste tijd steeds meer een soort stemmetje in mijn hoofd. Een schel  stemmetje in mij die zich afvraagt of ik het echt allemaal voor mezelf doe. Of wil ik gewoon blijven meedraaien. Erbij blijven horen. In de race blijven of in de picture hoe je  het ook wilt noemen. Aantrekkelijk blijven. Mooi zijn. Knap zijn. Strak zijn. Het is zo een fijn gevoel als je jong en strak bent. toch? Uhhhh, ik was jong, eens een hele tijd terug. En ik zie op de fotos hoe ongelofelijk strak alles nog was. Het probleem was alleen dat ik dat niet besefte. Gewoon niet doorhad hoe ik er van moest genieten omdat ik 30 jaar later een hele andere versie van mezelf zou zijn geworden. Soms besef je niet wat je hebt. En wat is nou zo leuk aan dat ouder worden, dat je juist wel beseft wat je hebt. Dat je een gevoel krijgt dat je haast hebt. En dus je leven vol leeft. Van sporten gaat genieten omdat je er fit door blijft. En van jezelf gaat houden omdat je dankbaar bent dat je er nog in volle gezondheid bent. Met de kapper en de schoonheidsspecialiste  kom je echt al een heel eind. Ik denk dat ik daar ben beland. Ik moet leven, leven voor 2. Genieten van al die mooie en leuke dingen die je kunt doen in je leven. Niemand weet wanneer zijn tijd komt. 

Probeer jezelf niet helemaal te veranderen. Laat je niet gek maken. Probeer gewoon wat moois van je uiterlijk te maken. 

Ik probeer de komende tijd te accepteren dat mijn leven een boek is met veel mooie hoofdstukken. Laat je niet wijsmaken dat aleen de eerste hoofdstukken de mooiste zijn. Er zijn tal van aspecten in een mensen leven die niet vergaan met het ouder worden. Denk aan eerlijk zijn en liefhebben. Tevreden zijn. Anderen helpen. Lachen, zingen en dansen. Koken. Massages. En zo kan ik nog vele dingen bedenken. Al deze dingen zorgen voor een geluks gevoel en een gevoel van zelf acceptatie.

Er is gewoon voor mij een grens aan hoe ik eruit hoor te zien. Daarvoor ontmoet ik gewoon teveel mooie mensen, en dat heeft weinig met het uiterlijk te maken.

Hoewel ik dol ben op gezichtbehandelingen en massages, haal ik toch wel de meeste fun uit de wenkbrauwbehandelingen. Zo grappig hoe druk we ons erover kunnen maken en hoe belangrijk ze voor ons uiterlijk zijn. En hoe leuk in het vind dat we in deze tijd door een wenkbrauwprojectje opnieuw moeten leren om geduld te hebben en te accepteren. dat niet alles maakbaar is. Zo fascinerend die brows.

In mijn volgende blog ga ik het hebben over klanten en al hun verschillende wenkbrauwen. 

Vind je het leuk om vaker een blog van mij te lezen? volg mij dan op de socials en dan krijg je een reminder als er weer een blog op mijn website staat.

Een hele lieve groet en vooral veel gezondheid!

Lieve groet,
Cristina Lopez
06-201235